xLilinette- Voeg toe als vriend Stem topsite!
Bezoekers vandaag: 4 Bezoekers Totaal: 19699 Punten deze maand: 0 Punten totaal: 3001 Home - Inloggen - Aanmelden - Zoeken
- 03. Verhaal


Hoofdstuk 01.



De verkleurde lucht weerspiegelde in het golvende water terwijl de zon verdween achter de horizon. Langzaam nam Meerendal haar nachtelijke gedaante aan. De sterren en de maan keken neer op haar misplaatste schoonheid. Ik zat hier onder de treurwilg en genoot van het feit dat ik helemaal alleen was. Hier had ik de rust en ruimte om over alles na te denken. Het leven trof mij zwaar, het was alsof alle beetjes geluk mij werd afgenomen. Het voelde alsof ik overal alleen voor stond. Dat kwam misschien omdat ik daar zelf voor koos, ik liet niemand te dicht bij mijn gevoelens komen, bang dat ze daar misbruik van zouden maken. Ik geloofde niet in de kracht van ware vriendschap, laat staan in de kracht van ware liefde. Heel even had ik er bijna in geloofd, maar ik kwam erachter dat niets is wat het lijkt. Vrienden laten je net zo graag in de kou staan en vervangen je makkelijk voor een ander. Echte vriendschap was een pijnlijk iets om kwijt te raken. Ik was al teveel kwijtgeraakt.
De nacht bracht een frisse wind met zich mee die de bladeren liet ritselen, ik luisterde naar het geluid. Aan de overkant van de rivier dansten de bomen wild, ze nodigden mij uit om mee te doen, maar ik ging er niet op in. Het woud van Argon was verboden terrein, ze zeiden dat het daar levensgevaarlijk was. Toch werd ik gefascineerd door het woud, het straalde mij een warmte toe.
In de verte klonk het geluid van luidende klokken, het was twaalf uur en al lang tijd om naar huis te gaan. Ik nam nog een laatste hijs van mijn sigaret en gooide hem in het water.
Ik liep door de straten van Meerendal, de mooiste wijk van de stad. Om mij heen begaven zich rijkelijk versierde huizen, hun witte muren staken sterk af tegen het zwart van de nacht. Niemand zag Meerendal als een deel van Korn. Korn was een vieze stad waar erg veel armoede heerste. De mensen werkten hard, leden honger en waren veel ziek. De machthebbers van Valvia hielden zich niet bezig met steden als Korn. Zij zaten daar in het noorden, zwemmend in luxe, zonder enig idee te hebben in wat voor een puinhoop de mensen in het zuiden leefden. Ergens maakte het mij heel boos, ik vond het oneerlijk, maar ik kon er niets aan veranderen. Daarbij deden de machthebbers ook goede dingen, ze wisten het toch voor elkaar te krijgen het grootste deel van Valvia welvarend te houden. Zo slecht hadden de meesten het niet.
Het huis waar ik in woonde was het grootst en mooist van allemaal en zat al generaties in de familie, maar om de één of andere reden voelde ik mij er niet thuis. Het was alsof ik een indringer was, alsof ik niet bij deze familie hoorde. Misschien kwam dat doordat ik niks van voor mij negende kon herinneren, maar ik had het gevoel dat er meer aan de hand was. Ze keken mij allemaal aan met diezelfde afstandelijke blik, alsof het hun pijn deed om naar mij te kijken. Dat kon toch nooit alleen door de brand en mijn trauma komen? Ik had het gevoel dat ze iets voor mij geheim hielden, iets wat gebeurd was voor de brand, voor ik mijn geheugen verloor. Maar ik wist niet zeker of ik het wilde weten, want iets in mij was er heel erg bang voor.
Het gekraak van de deur doorbrak de stilte in het huis en mijn voetstappen galmden door de lange hal. Hierbinnen hing de duisternis als rook om mij heen, alsof het tastbaar was. Ik kreeg het er benauwd van. Aan de muren hingen wandkleden die de geschiedenis van Valvia uitbeeldden. Ondanks dat ik de borduursels nu niet kon zien, kende ik het verhaal goed. De geschiedenis van Valvia was een mooie geschiedenis. En iedereen was er heel erg trots op. Na de aardverschuivingen was bijna alles verwoest. Hele stukken land waren aan stukken gescheurd en grote steden waren vergaan in de zee. Het land dat over bleef, was erg vruchtbaar en algauw trokken overlevenden massaal daar naartoe. Maar zonder regels en richtlijnen was het levensgevaarlijk. Iedereen leefde voor zich en er werd veel gevochten om voedsel en grond. Totdat er twee broers op stonden en zeiden dat het anders moest. Zij onderhandelden met mensen en werkten samen. Zo stichtten zij een stad die uitgroeide tot het land Valvia zoals wij het kenden.
Ik weet nog dat iedereen op school het heel raar vond dat ik onze geschiedenis niet kende. Ze lachten mij erom uit, ze sloten mij buiten. Niemand wist dat ik nog maar een paar maanden uit het ziekenhuis was, dat ik in een hele korte tijd bijna alles opnieuw moest leren. Ik wilde niet dat iedereen dat wist, ik wilde dat ze mij als een normale klasgenoot zouden behandelen. Ik was alleen geen normale klasgenoot, ik had een flinke achterstand met lezen en schrijven en ik kon niet meepraten als ze het over ‘vroeger’ hadden. Voor mij was ‘vroeger’ een groot zwart gat. Gelukkig haalde ik mijn achterstand snel in, en uiteindelijk heb ik maar twee jaar op het basis onderwijs gezeten. Op de school waar ik nu op zat, werd ik geaccepteerd. De meiden waar ik mee omging, waren op de hoogte van mijn beschadiging, maar ik sprak er nooit over met ze. Voor hun was ik gewoon de vrolijke, gekke Lilinette. Ze wisten niks van de onzekerheden waarmee ik in de knoop zat, de nachtmerries die mij iedere nacht achtervolgden en de angst die ik had om achter dingen te komen die misschien wel beter vergeten konden blijven. Die lasten lagen op mijn schouders en ik wilde ze met niemand delen.


Hopelijk volgt de rest snel! Laat alsjeblieft weten of het allemaal goed loopt, want heb er nu best wel wat moeite mee. Erg lastig zo'n begin. Hahaha.

Gastenboek

Schrijf in gastenboek

Totaal: 2 berichten.


Naam: klas7a (0) Datum: 2013-10-05 14:59:29
Mooi beschreven Lisa. Ik vind dat je een goede schrijftrant hebt. Twee kleine foutjes ontdekt. Mijn negende (mijn moet met een n) en basisonderwijs hoort aan elkaar, maar verder prima.

Naam: SunlightDreams (20) Datum: 2013-08-05 11:31:59
Erg mooi geschreven!