xLilinette- Voeg toe als vriend Stem topsite!
Bezoekers vandaag: 4 Bezoekers Totaal: 19699 Punten deze maand: 0 Punten totaal: 3001 Home - Inloggen - Aanmelden - Zoeken
-

Profiel0102VerhaalGastenboek


Dit verhaal gaat zwaar veranderd worden!!!
LILINETTE

PROLOOG"Ik ging harder rennen, zo hard als ik kon. Ik was zwaar buiten adem en mijn benen konden mij bijna niet meer dragen, maar ik bleef rennen. Ik moest hier weg, voordat ze me te pakken kregen. Ik wilde niet dood, nog niet! Ik was al zo ver gekomen, dus ik moest het halen. Mijn hele lichaam deed pijn, vooral mijn hoofd en mijn enkel. Ik kon niet meer. Een wanhopig gevoel borrelde op en mijn ogen begonnen te prikken. Ik was bang, zo bang! Mijn hart bonkte als een gek, alsof het ieder moment uit elkaar kon spatten. Maar ik moest volhouden! Opgeven was geen optie. De bosrand kwam in zicht, dus ik moest nog maar een klein stukje, dan was ik veilig. Maar waarom leek dat kleine stukje zo ver! Ik wilde niet meer, dit was een nachtmerrie. Waarom moest dit zo gebeuren? Verdomme! Waarom!? Tranen rolden over mijn wangen, ik wilde zo graag ontwaken. Maar ik wist dat dat niet kon, dit was niet alleen een nare droom, dit was echt! De harde realiteit. De steken in mijn hart werden pijnlijker toen ik alles begon te beseffen. En steeds weer zag ik die afschuwelijke beelden voor me."



01.-dinsdag 16 december- "Ik stond voor de spiegel en keek naar mijn grijze school uniform. Iedereen vond die uniforms lelijk, maar ik vond ze wel schattig. Al had ik die van mij wel ietsje veranderd. Het grijze plooirokje had ik 10cm korter gemaakt en in plaats van een zwarte strik was die van mij rood. School deed er eerst wel moeilijk over, maar ze accepteerden het wel. “Niemand zal Lili als een voorbeeld zien.” Zeiden ze. Lucky me! Dacht ik toen. Ik hield ervan als school moeilijk doet over mij en ik toch mijn zin krijg. Want ik ben nou eenmaal anders dan alle andere meisjes. Wat hier standaard is zijn donkerblonde of bruine haren, groene of bruine ogen, make-up in natuurlijke tinten en kleding met zachte kleuren en lichte stoffen. Maar ik was niet standaard, ik had lichtblond haar en grijsblauwe ogen, mijn make-up was donker, maar niet te. En mijn kleding mengde zich met verschillende stylen: streng (netjes), nonchalant, rock en hip hop.

Ik hoorde mijn moeder beneden tegen mijn zusje schreeuwen: ‘Opschieten Hanne! We moeten zo weg!’

Ik zuchtte, het is dus weer zover. Ik word gek van die klote stress iedere ochtend! Vooral als mijn vader vroeg moet werken en mijn moeder zich dan weer verslaapt. Natuurlijk komt mijn zusje dan te laat op school! Die is nog veel te jong om te begrijpen wat haast is en dat ze daarom op moet schieten. Maar mijn moeder vindt dan dat ze treuzelt, maar ze is dan net zo snel als normaal. Ik irriteer me zo erg aan iedereen hier! Niet alleen mijn ouders en zusje, maar aan alle mensen in dit kleine kut dorp. Iedereen bemoeid zich zo erg met elkaar en alles moet zo perfect zijn. Om van te kotsen! Ik haat het, ik haat het, ik HAAT HET HIER!! Maar ik ben ook heel anders dan iedereen hier, want ik ben wie ik wil zijn en niet wie ik volgens hun moet zijn. Ik heb hier geen vrienden, ik vind niemand aardig en niemand mag mij. Maar dat interesseert me niet. Als ik 16 ben ga ik toch weg en dan kom ik echt niet meer terug hier.

Ik lachte, ik vond het heerlijk als mijn moeder boos op mijn zusje is. Mijn zusje is een achterbaks rot kind. Ze doet er alles aan om het hier voor mij een hel te maken. Ze denkt dat ik jaloers ben omdat zij de echte dochter van onze ouders is en ik niet. Maar dat boeit me niet. Ik ben zelfs blij dat ik hun kind niet ben. Maar dat wil niet zeggen dat ik me niet aan haar irriteer. Ze daagt mij uit en als ik dan boos word heeft Hanne helemaal niet gedaan en speelt ze het zielige kleine zusje. Ze is een goede actrice, ze speelt engeltje, maar is in werkelijk een duiveltje die alleen ik doorzie.

Hmm, over een kwartier moest ik weg. Ik had dus zo geen zin in school, maar dat is gewoonlijk. Ik haat het, maar ik haat alles hier.

Ik liep de trap af en hoorde op de gang mijn zusje al huilen. Hoe heerlijk ik het ook vond om dat te horen, toch huiverde ik even. Want een huilend zusje betekend een moeder die niet meer voor rede vatbaar is. Ik liep de keuken binnen en kreeg het toen gelijk al over me heen:

‘En jij mag mij in het vervolg wel wat meer helpen!’ schreeuwde mijn moeder tegen me. Ik zuchte.

‘Ik heb het ’s ochtends al druk genoeg met mezelf.’ Antwoordde ik emotieloos. Ik had hier dus echt geen zin in.

‘Dan sta je maar wat eerder op! Ik moet alles verdomme alleen doen!’

‘Ik moet eerder opstaan?!’ zei ik verontwaardigd. ‘Mijn god, jij bent de gene die zich steeds verslaapt! Als je dat niet doet dan heb je ook geen stress in de ochtend!’

Mijn zusje begon nog harder te janken. Mijn moeder schreeuwde dat ik niet zo’n grote mond tegen haar mocht opzetten en dat mijn zusje nu eens eindelijk stil moest zijn en op moest schieten. Ik negeerde haar en maakte snel mijn eten klaar dat ik lekker in mijn eentje in de woonkamer op at! En toen was het tijd voor school en moest ik weer door hell’s kitchen lopen. Ik trok mijn jas aan, zette mijn leren piloten muts op (waar ik heel blij mee was) en pakte mijn tas.

Mijn moeder schreeuwde nog een paar dingen naar mijn hoofd toen ik door de keuken naar buiten liep, maar ik luisterde niet naar haar."


02.“Toen ik de keukendeur uitliep werd ik omarmd door de ijzige kou. Het was nog donker, maar de vele minuscule ijskristallen die het gras en de daken wit maakten waren duidelijk te onderscheiden. Ik ademde diep in en ik kalmeerde weer een beetje. Ik liep het trapje af dat naar de tuin leidde. Het zag er vredig uit en ik glimlachte. Ik haalde mijn fiets van het slot en wilde wegfietsen. ‘Verdomme!’ riep ik, mijn trappers blokkeerden. Moest mij weer overkomen, irritante rot fiets! Dan maar lopend naar school. Ik stapte af en trapte tegen mijn fiets aan die hard op de grond viel. Boos liep ik de tuin uit en trok de poort met een knal dicht. Ik stak een sigaret op en inhaleerde diep, de rook voelde ik in mijn longen branden en het bevroren gevoel verdween. Een kriebel kroop door mijn keel omhoog die ik onopvallend weg wist te kuchen terwijl ik de rook uitblies. De nicotine deed zijn werk goed, ik werd weer rustig en liep verder. Eigenlijk vond ik het helemaal niet zo erg om te lopen. Veel zin in school had ik toch niet en dit was een goed excuus om een deel van mijn lessen te missen. Ik vond het ook heerlijk om door de verduisterde en bevroren straten te lopen terwijl ik de duisternis langzaam in een schemering zag veranderen. Ik voelde me weer even gelukkig, zo op mezelf. Het liefste ging ik nu niet naar school, maar helemaal weg. Het bos trok me vreselijk aan en ik wilde er zo graag doorheen wandelen. Maar mijn ouders hadden me dat verboden. Ze zeiden dat het er erg gevaarlijk was. Er leven wilde beesten. Maar ze zeiden ook dat er mensen wonen die niet van buitenstaanders houden en die niet bang zijn om te doden. Iedereen was bang voor het bos en voor wat er in leefde, maar ik niet. Misschien was ik wel de dochter van één van die mensen in het bos. Dat kan, want ze vonden mij zes jaar geleden in één van de maïsvelden, ik was toen buiten bewust zijn en heb twee weken in een coma gelegen. Ik kan me niets herinneren van vroeger, maar ooit krijg ik mijn herinneringen terug. Op een dag loop ik weg en dan ga ik dat bos in en dan vind ik wat ik zoek!

Het was een opwindende gedachte, ik werd er warm van vanbinnen. Ik was helemaal tevreden.

Onderhand was het al licht geworden en waren er steeds meer mensen op de straten te zien. Bij de bushalte stond een meisje die mij aankeek, het gaf me geen prettig gevoel. Haar blik gleed over mij heen en ze keek er raar bij.

‘Alsjeblieft zeg! Kijk me niet zo dom aan.’ Zei ik met een gemene blik. Ze trok een arrogant gezicht en wendde zich van mij af. Ik glimlachte.

‘Goed zo.’ Zei ik tevreden. Het meisje keek me boos aan, en ik beantwoordde haar blik met een duistere grijns. Een jongen die ons gade sloeg zocht oogcontact met mij.

‘Hoi.’ Zei hij lief toen ik langs hem heen liep. Ik glimlachte naar hem en hij glimlachte terug.
Ooh, wat voelde ik me geweldig! Het was heerlijk. Buiten was het koud, maar vanbinnen was ik warm. Het was een perfect gevoel wat ik zo lang mogelijk vast wilde houden, het kwam zelden voor dat ik me zo voldaan voelde. Dus ik liep veel langzamer dan normaal, te laat voor school was ik toch al.  
De zon, die eerst nog scheen, verborg zich nu achter dikke wolken. Het was ineens veel donkerder en veel kouder. En toen voelde ik alle vreugde, die mijn hart zo erg verwarmde, langzaam wegglijden. De warmte werd opgevuld door een koud gevoel van angst, pijn en verdriet. Ik werd duizelig en voelde vreselijk pijnlijke steken achterin mijn nek. Mijn benen werden slap en ik zakte door mn knieën op de grond. De wind werd harder en sneed door mijn kleding heen. Ik keek op, naar de mensen om mij heen die raar naar me keken. Alles begon te draaien, het was eng! De pijn in mijn nek werd erger. Ik wilde het uitschreeuwen, maar ik hield me in. Een traan rolde over mijn wang. Ik haalde even diep adem en stond toen wankelend op. De lucht aan de horizon was donker blauw/grijs en lichte toen op. Het leek gewoon onweer, maar onweersflitsen zijn toch niet paars? Er was iets aan de hand, maar wat?"

 

03. “Buiten was het duister en het regende hard. Ik zat op mijn plek achterin de klas en keek uit het raam. Ik kon me niet op de les concentreren. Ik had een raar gevoel vanbinnen en dat gevoel beviel me niet. De pijn was weggetrokken toen ik me haastte naar school, ik wilde namelijk niet meer buiten zijn, maar veilig in de klas. Het gevoel was zorgwekkend en het maakte me bang. Ik trilde helemaal! Wat was er in hemelsnaam aan de hand? En waarom lichtte de lucht paars op, dat is toch niet normaal? Ik voelde me duizelig en misselijk en mijn hoofd bonkte nog steeds. Vaag in de verte hoorde ik mijn naam, maar ik schonk er geen aandacht aan. Ik moest weten wat dat paarse licht te betekenen had en of het in verband stond met die pijnlijke steken in mijn nek.

‘LILI!!’ Ik schrok. ‘Lili, je zit nu al de hele les uit het raam te staren, wordt het niet eens tijd dat je wat doet? Je hebt zo een toets voor economie en daar sta je al slecht voor! Het lijkt me verstandig dat je nu gaat leren. Weer een onvoldoende word nablijven voor jou!’

Ik rolde met mijn ogen en pakte mijn economieboek uit mijn tas. Ik wist nu al dat ik een onvoldoende ging halen, ook al had ik gister de hele avond geleerd. Ik zuchtte en opende mijn boek. Gewoon een beetje erin staren en wat bladeren, zo leek het net alsof ik leerde. Maar mijn gedachten bleven bij dat paarse licht.

De tijd vloog erg langzaam voorbij en toen het blokuur om was hadden we de toets. Gelijk de eerste vraag wist ik al niet: “Geef bij de volgende omschrijvingen de juiste begrippen: Het bevredigen van je behoeftes.” Ik moest moeite doen om niet te lachen. Ik dacht aan klaarkomen en wilde het bijna opschrijven, maar deed het toch maar niet. Dan zou mevrouw Emmalouidius echt boos worden, die is zeker niet gediend van dat soort grapjes.

Ik wilde naar huis, ik voelde me echt niet prettig. Maar aan de andere kant wilde ik ook op school blijven, want ik moest dat eind naar huis ook nog terug lopen. En het regende nog steeds! Heel erg hard, niet normaal gewoon. Ik wilde naar huis, ik kon niet meer, ik voelde me ziek.

‘Mevrouw?!’ riep ik door de stille klas.

‘Stilte Lili, niet praten tijdens een toets!’

‘Ik voel me echt niet goed, ik wil naar huis.’ mijn stem trilde en het voelde net alsof ik ieder moment in huilen uit kon barsten. Mevrouw Emmalouidius keek even bezorgd.

‘Je ziet er ook wel heel bleek uit. Is je toets bijna af?’

‘Ik heb bijna niks ingevuld.’

‘Hmm. Nou, ga je maar afmelden dan. Die toets kan je wel weer inhalen.’

‘Dank u wel mevrouw.’ Ik ruimde mijn spullen op en bracht de toets naar het bureau van mevrouw Emmalouidius. Toen liep ik de klas uit naar het meldpunt. Daar belde ik mijn moeder, ze was niet erg blij, maar ze wilde me wel halen. En een kwartier later zat ik in de auto richting huis.”

 

04. "Ik lag nu al vier dagen op bed en mijn zieke gevoel was verdwenen, maar dat paarse licht bleef me dwars zitten. Het was niet van mijn netvlies af te krijgen en niet uit mijn geheugen te wissen. ’s Nachts droomde ik over gekleurde lichtflitsen en over wolven, over een brandend huis, hartverscheurend gehuil en angstaanjagend gelach. Het waren maar vage flarden wat ik me herinneren kon en ook steeds dezelfde. Ik werd er verdrietig van, er zaten zoveel emoties in die droom. Angst, verdriet en pijn en een krankzinnige vreugde wat me al deed huiveren als ik eraan dacht. Het zat me niet lekker allemaal en ik wilde weten wat het betekende.

De wereld buiten lag bedekt onder een dikke deken sneeuw. Dinsdag had het hard geregend, maar daarna waren de temperaturen gedaald tot onder nul en was het non stop gaan sneeuwen. Ik vond het fijn om door het raam naar de sneeuw te kijken, ik werd er rustig van. Maar het was niet genoeg om al mijn gedachten van mij af te zetten. Ik bleef erover nadenken, wat erg vermoeiend was. Ik moest even iets anders hebben om over te denken. Vanavond was het kerstgala. Erg veel zin had ik er niet in, maar het was misschien een goede afleiding. Ik wist nog niet wat ik aan zou trekken, dus ik stapte mijn warme bed uit. De marmeren vloer was ijskoud onder mijn blote voeten, maar dat vond ik niet erg. Ik had het liever koud dan warm. Ik trok mijn kast open, het was een grote kast met erg veel kleren erin, waarvan ik meer dan de helft niet droeg. Veel gelegenheden om kleren te dragen had ik niet. Naar school droeg ik mijn schooluniform en als ik thuis was liep ik in mijn pyjama rond. Alleen voor visite droeg ik kleding, of als ik naar de wilg ging. Maar daar ging ik bijna nooit meer heen. Ik zuchtte en keek mijn kledingkast in, opzoek naar mijn jurken. Ik vond ze en pakte drie van de mooiste eruit. Maar mijn keus had ik al snel gemaakt: een jurk met een zwart lijfje en een donkerblauwe rok. Dat was de mooiste jurk die ik bezat. Met mooie stiksels en versiersels, maar niet te veel. Perfect voor een kerstgala.

Ik voelde me vies. Die vier dagen had ik alleen maar in bed gelegen, dus ik wilde nu erg graag even in bad. Normaal had ik daar nooit veel zin in, dan wilde ik er na vijf minuten al uit. Maar nu had ik echt behoefte aan een lekker bad.

Het warme water liet mijn spieren ontspannen en maakte mijn gedachten weer helder, wat een echte opluchting was. Ik had al die dagen een zwaar en duf gevoel in mijn hoofd, maar dat was nu verdwenen als sneeuw voor de zon. Ik ademde diep in en uit en luisterde naar de muziek die galmde in de badkamer. Mijn ogen sloten zich en mijn gedachten voerden mij terug naar dinsdag. Ik beleefde alles weer opnieuw. Hoe geweldig ik mij voelde op het ene moment en hoe vreselijk ik mij voelde op het andere moment. In mijn gedachten keek ik om mij heen en liet mijn blik stoppen bij het bos. De donkere wolken kwamen daar vandaan, zou dat ook wat te betekenen hebben? Of was het gewoon toeval? Dat bos riep mij al vanaf de eerste dag dat ik mij herinner. En nu ik er goed over nadacht, ik voelde me één met het bos. Ook al was ik er nooit geweest. Misschien moest ik er gewoon een keertje rond kijken, misschien vind ik dan al wel een paar antwoorden. Ja, dat ging ik doen. Het bos in, om te voelen en te kijken hoe het dan was.

Met een schoon, fris en zelfverzekerd gevoel stapte ik het bad uit en begon ik mij klaar te maken voor het schoolfeest."

 


Gastenboek

Schrijf in gastenboek (alleen leden)

Totaal: 9 berichten.


Naam: iAniek (15) Datum: 2012-11-29 12:53:27
Leuk verhaal! Misschien is Wattpad iets voor jou! :) Kijk maar even bij mijn blogberichten voor meer informatie. xxx

Naam: BeautyBrains (15) Datum: 2012-07-27 17:08:02
Wow super goed! Hier moet je echt iets mee gaan doen. Naar een uitgever gaan ofzo

Naam: Beautiful-Fashion (15) Datum: 2010-12-01 18:57:42
wauw, echt heel mooi geschreven! ik lees echt nooit, omdat ik het gewoon niet boeiend vind, maar je hebt dit zo mooi geschreven dat zelfs iemand zoals ik het lees haha kan niet wachten tot het volgende hoofdstuk online staat! liefs

Naam: (84.31.121.84) Datum: 2010-08-31 17:21:48
mooi (L)

Naam: (82.134.241.204) Datum: 2010-08-24 10:47:46
je had gelijk, vanaf hoofdstuk 1 word het idd steeds beter haha, echt een mooi verhaal!

Naam: Lisabella (15) Datum: 2010-08-24 00:11:55
mooi verhaal, heb alleen hoofdstuk 1 gelezen maar ik lees morgen verder haha ga nu slapen doeii!

Naam: Lince (15) Datum: 2010-08-16 16:12:10
Heel mooi geschreve!! (L)

Naam: troubles (17) Datum: 2010-08-16 08:57:41
Spannend! verderrrr.

Naam: Resources (14) Datum: 2010-08-15 22:13:06
verder je kan mooi schrijven zeg ! leuk met al die bijvoegelijke naamwoorden hoe bedenk je het, knap hoor